Mijn groei- en bloeiproces

Door: Irene de Groot

Wanneer ik dit schrijf, staan de met licht vervulde, met energie gevulde bloembollen onder de grond op knappen, klaar om met een vurige kracht door de aarde heen de zichtbaarheid in te schieten. Dit beeld komt erg overeen met waar ik in mijn persoonlijke bloeiproces zit. Het is een cyclus die zich steeds verdiept en uitbreidt.

Ik voel datzelfde licht, de energie in mij. Al vaker voelde en zag ik mijn oneindige licht, ervoer ik licht en pure liefde te zijn, maar afgelopen keer was anders…

Maar eerst mijn jeugd; Tenminste vanaf mijn negende voelde ik eigenlijk al wie ik nu ben geworden; tijdens het buitenspelen op school zat ik bovenin de klimtoren met mijn klasgenootjes te praten, te luisteren naar wat zij wilden vertellen over zichzelf en hun situatie. Net als mijn werk nu.

Het was in dezelfde periode, dat ik bij mijn opa en oma logeerde. Wat mij ten diepste beroerde, kon ik alleen voelen bij mijn oma en opa, die op een frequentie leefden die meer als de mijne voelde: Volle stiltes, intense muziekbeleving, open, energetische ruimtes. Daar kon ik naar buiten kijken en me ineens heel bewust zijn van het bestaan van een grote kosmos. Ik verlangde ermee te kunnen communiceren; het voelde er fijn. Maar ik nam een besluit; Mijn leefwereld was er nog niet klaar voor om daar ruimte aan te geven, ervoer ik. Ik voelde te moeten wachten totdat ik echt volwassen zou zijn en dat zelf kon dragen. Dus ik parkeerde het.

Mijn oma, die theologie studeerde, is in haar studietijd bij de Remonstranten weggegaan en katholiek geworden. Zo kwam het uiteindelijk dat ik tijdens mijn vormsel-traject in een klooster logeerde. Zo’n sober, Benedictijns klooster waar maar weinig werd gepraat. Tijdens dat weekend voelde ik zoveel weemoed, verlangen, naar… Tja, naar wat eigenlijk…? Ik vond het er erg fijn, al was de wereld er toch ook te klein voor mij. Ik vroeg mij af of ik later non moest worden en ik liet dit idee open. Ik zou het gaan merken. Daar vertrouwde ik op.

Maar voordat ik dat zo heel duidelijk kon ervaren stond mijn ervaringswereld op de kop; mijn ouders scheidden, ze zaten vol met eigen traumasporen en waren druk met zichzelf, er was een nieuwe gezinssamenstelling, alcohol en geweld, ik ging voltijd naar de balletacademie.

Om de eenzaamheid -die ik als kind altijd al had gevoeld door het gebrek aan voor mij werkelijke verbinding en me gezien voelen- te overleven en me ergens goed in te voelen, ontwikkelde ik een eetstoornis. Dankzij de eetstoornis was ik er fysiek minder, voelde ik mij ‘vaag’ en had ik een andere focus dan de werkelijke pijn; me in de steek gelaten en alleen voelen. Heel soms lukte het mij (vooral in de schijnwerpers op het podium, verder weg van het publiek) om stiekem heel even mijn innerlijk licht te voelen stralen. De schijnwerpers voelden warm en ik herkende het licht. In mij en van iets groters.

Achteraf bezien is in mijn geval de eetstoornis zo’n belangrijk onderdeel geweest van mijn ontwikkelproces; Ik ben mijn straalkracht toen kwijtgeraakt, om te beseffen dat ik straalkracht hád en wílde stralen, misschien wel de opdracht heb om te stralen. Iets met een feniks uit de as…..   

Op mijn 28^e ben ik spiritueel herontwaakt. Ik werd op mystiek vlak eindelijk weer gevoed via de improvisatie-dans, een spirituele danslerares, ontmoeting met de antroposofie, dans in de natuur en orakelkaarten. De eerste keer dat ik een kaart trok was het als een blikseminslag; Kali, de godin van dood en wedergeboorte vertelde mij dat ik mijn leven niet durfde te dansen… Ja zeg… Dat klopte… Die kaart werd gevoelsmatig gestuurd door iets hogers… En vanaf toen volgden alle situaties die leken gestuurd te worden door iets hogers zich op. Ik heelde.

Dankzij mijn vertrouwen in het luisteren naar welke kanten ik op moet en ervaren dat ik geleid wordt door iets groters kwam ik tien jaar later bij een sjamane uit. De helder horende en helder voelende verbindster van hemel en aarde sprak openlijk over God met wie zij communiceerde, iets wat voor mij tot dan toe moeilijk samen kon gaan: God ‘is toch van de kerk’? En de kerk zegt hoe het hoort, moet en zou moeten… Dat ik klein ben en ‘zij’ groot… Tot grootschalige vrouwenmoord aan toe nota bene… Ik kon niet leven met het idee dat het christelijk geloof een (enige) waarheid zou zijn. Wat is waarheid überhaupt?, leerde ik…

Maar de sjamane stond mij door haar eigen praten over God toe om uit te gaan van mijn ervaringen dat God niet oordeelt en voor iederéén is, sterker nog: ín iedereen is, of eigenlijk alles is… Vanaf dat moment ervoer ik ruimte om het christelijk verhaal en de Bijbel als één van de verhalenbundels te zien waarin veel levenswijsheid staat, waarin ik veel kan herkennen van mijn eigen bevindingen en daarmee steun, troost of aanmoediging ervaar. Als ik het ook maar mag vertalen naar het nu, andere religies of levensfilosofieën.

Toen ik online bij de Remonstranten uit kwam en las, ervoer ik direct een ‘dit is goed en hier moet ik zijn’ gevoel. Het idee dat Godsbeleving mag ontstaan van beneden naar boven gaf voor mij de absolute doorslag. Ik geloof wel dat God er altijd is en ook in iedereen, maar ik geloof ook dat je hem of haar kan leren ontvangen, leren ‘horen’, zodat je hem gaandeweg zijn gang kunt laten gaan in jou als mens. En dat als je een andere naam aan God zou willen geven, dat dit absoluut ok is. Wie zijn wij nou als mensen met beperkte inzichten om daarover waarheden te verzinnen? We kunnen een voorbeeld nemen aan de flora, die gewoon met dat wat ik tegenwoordig God noem, leeft. Is. Doet.

Afgelopen november, tijdens weer een sjamanistisch weekend ervoer ik mijn licht weer. Heel bewust, via een geleide oefening lukte het mij om volledig een te worden met het licht, het licht te zijn. Het was zo fijn om weer ‘thuis te komen’ daarin, en toen ontstond een plotselinge, expanderende, exploderende kracht waardoor mijn licht de anderen in de ruimte oogverblindend fel bescheen, trof. Dat was nieuw voor mij.

Om terug te komen op die bloembol-metafoor: Het wordt tijd dat deze opkomende bloem haar licht en kracht gebruikt om bovenaards te stralen en haar kracht daarin toe te passen. Hoe deze bloem haar essentie laat zien en of deze bloem stevig zal blijven staan, dat gaan we beleven. Maar het licht en de groeikracht ervan in de aarde blijft altijd aanwezig en kan blijven vernieuwen. Benieuwd naar de lente ben ik!

Gemeentelid Irene de Groot is behalve moeder van vier zonen, psychosociaal gesprekstherapeut en begeleidt vanuit haar praktijk Juniper, mensen die te maken hebben (gehad) met een eetstoornis. Sinds 2 jaar is Irene bovendien vriend van onze kerk en betrokken bij de HIER-groep voor dertigers en veertigers.